Vier Meiden en La Dolce Vita op Vlieland

Sinds drie jaar heb ik samen met vriendinnen Ka en M een soort van zomertraditie; we gaan er in de vakantiemaand juli een lang weekend op uit met elkaar, ergens in Nederland.  Ka’s dochtertje R (7 jr) is dan ook altijd van de partij en samen hebben we ondertussen al een paar mooie tripjes ondernomen.

Afgelopen zomer besloten Ka en ik, terwijl we aan het werk waren (we zijn nl. naast vriendinnen ook collega’s), spontaan dat we dit jaar een weekendje naar Vlieland zouden gaan. Een paar jaren geleden waren we al met ons vieren op Texel geweest en toen is ook onze zomertraditie en het idee ontstaan om elk jaar een ander Waddeneiland te pakken.
Vorig jaar is het geen eiland geworden (we gingen ‘supertoeristen’ op Volendam 😊) dus daarom vonden we dat het nu echt wel tijd was voor ons volgende Waddeneiland. En het werd Vlie, het kleinste bewoonde eiland van onze Waddeneilanden.
We brachten via app M op de hoogte van onze plannen en zij was ook direct enthousiast. Dus niks stond ons meer in de weg; Boeken!

Ka en ik gingen op zoek naar een leuk logeeradresje. Onze keuze viel op B&B Torenzicht. We stuurden een mailtje en kregen direct antwoord terug dat er nog 2 kamers, met eigen badkamer, te boeken waren. Een super aanbod, dus deal!

Op naar Vlieland

Twee weken later, direct het eerste weekend van onze zomervakantie, stapten we met ons vieren in Kaatjes Kiaatje en we gingen op weg naar Harlingen. Omdat we de auto niet mee konden nemen op Vlie, hadden we een overdekte parkeerplek geregeld bij De Bazuin in Harlingen, recht tegenover de veerboot terminal.

IMG_20170721_075015_073

parkeren in Harlingen bij De Bazuin

We hadden een vroege boot gereserveerd, dus stonden daarom ook al vroeg voor de deur bij De Bazuin. Té vroeg, en wel een half uurtje, ze waren nog niet geopend. Maar het was goed weer, dus wachten was geen probleem. R had ondertussen op de bel gedrukt en was via een intercom in gesprek met de eigenaar (…) Oepsss, sorry! Maar geen probleem, de heren kwamen er aan en wij werden keurig geholpen. Ons Kiaatje werd netjes gestald en wij liepen de dijk op en staken de straat over naar de veerterminal. We hoefde gelukkig niet erg lang te wachten om in te checken voor de veerboot. Een uurtje later voeren we de haven al uit. Vlieland here we come!

Na een mooie boottocht van 1,5 uur kwamen we aan in de haven van Oost-Vlieland. Ons B&B lag aan het einde van de Dorpsstraat dus bepakt en bezakt gingen we met ons vieren op pad. Terwijl we de Dorpsstraat door liepen, zagen we allerlei leuke winkeltjes, fietsverhuurzaken, kroegjes en restaurants. Genoeg om ons dat weekend mee te vermaken.

20170722_163950

B&B Torenzicht Vlieland

Toen we door het hekje de tuin van B&B Torenzicht binnen liepen, werden we helemaal happy. Wat een leuke bed- en breakfast. We liepen een heerlijke tuin in, vol met planten en kruiden en leuke zitplekken. We werden enthousiast begroet door de eigenaren Marjo en Joop die ons een beetje wegwijs maakten en ons naar onze kamers brachten. Twee gezellige kamers, met eigen badkamer. De kamer van Ka en R had zelfs een klein keukentje. Dat kwam goed uit, want we hadden een paar ‘dingetjes’ (een fles wijn voor ons lady’s, en sapjes voor R) ingeslagen die we mooi kwijt konden in de koelkast. Marjo vertelde ons dat in de gemeenschappelijke ruimte vrij gebruik gemaakt kon worden van koffie en thee en dat in de koelkast wijn koud lag. Prima!

20170722_163958

Omdat het ruim lunchtijd was, trokken we het dorp weer in, op zoek naar een lekker plekje in de zon, voor een uitgebreide lunch. En na goed gebruik werd deze natuurlijk genoten met een rosétje 😉 Let the weekend begin; wij waren er klaar voor.

20170721_122855
’s Middags neusden we (al) een beetje rond in een paar winkeltjes en keken ondertussen naar een leuk adresje waar we ’s avonds zouden gaan eten.

We hadden besloten dat we naar het strand wilden lopen om een drankje te doen bij de hotspot van Vlieland, en een paar dagen eerder uitgeroepen tot strandpaviljoen van het jaar, ’t Badhuys. Een leuke wandeling bracht ons al snel aan het strand en bij het paviljoen, waar we heerlijk in de zon genoten van de rest van de middag, met een wijntje en super heerlijke nacho’s (aanrader!!)

IMG_20170721_223831_025

20170721_164458

20170721_170416

de heerlijkste nacho’s ever…

Aan het eind van de middag liepen we terug naar het dorp en toen we weer aankwamen bij ons B&B nestelden we ons daar ook nog even heerlijk in het zonnetje, op het terras, voor een kopje vers geplukte muntthee.

20170722_164008
R had nog nooit zelf verse muntthee ‘gemaakt’, dus zij knipte er lustig op los. Voldoende thee voor ons allemaal. Wat was dit relaxen zeg! ’s Avonds hebben we lekker gegeten en daarna ons eigen flesje wijn nog soldaat gemaakt op het terras van Torenzicht. We hebben heerlijk geslapen (wat is het ’s nachts stil op het eiland! Tja, citygirls…).

De volgende ochtend werden we aangenaam verrast toen we de gezamenlijke ruimte inliepen voor het ontbijt. Joop had een uitgebreid ontbijt klaargemaakt, met een vers geperst sapje, een gekookt eitje, diverse broodsoorten en eigengemaakt jam van Marjo. Heerlijk. We konden ook nog een lunchpakketje maken, de broodzakjes lagen er al voor klaar.

Op fietse…

Omdat we hadden besloten dat we het eiland wilden gaan verkennen op de fiets, gingen we op zoek naar een fietsverhuurder die twee tandemfietsen te huur had. Een gewone en een moeder-kind-tandem.

20170722_163937

Ka en R hadden al vaker op zo’n moeder-kind-tandem gezeten, maar M en ik hadden nog nooit op een tandem gefietst. Dus met veel lol en aangemoedigd door de heren van de verhuur, klommen we op de tandem en fietsten de Dorpsstraat uit. Al trappend, kregen M en ik de goede tandemmodus te pakken en het ging in een lekker tempo over de weg, langs het water, op weg naar het einde van het eiland. Wat was dat genieten zeg. De zon op onze bol en de wind door onze haren.

 

IMG_20170722_145008_060

Met bijna geen auto op de weg, konden we al loltrappend heerlijk doortrappen naast elkaar. Na een stevig eindje fietsen kwamen we uiteindelijk aan bij Het Posthuys het laatste stukje bewoonde wereld van Vlieland. Tijd voor koffie met wat lekkers en genieten van het uitzicht… en weer in de zon! Wat hadden wij het goed.

20170722_114948

20170722_115003

’t Posthuys Vlieland

20170722_115448

Na een tijdje klommen we weer op onze tandems en doken het schelpenfietspad op door de duinen, richting ’t Badhuys, waar we onze dag weer af wilden sluiten.

20170722_114945
Al slingerend en klimmend van duin naar duin, tegenliggers ontwijkend, kwamen we dubbel van het lachen uiteindelijk aan bij ’t Badhuys. En weer konden we een heerlijk in de zon en uit de wind plekje bemachtigen; Tijd voor Apperol spritz en nacho’s, La Dolce Vita op Vlieland.

Toen het tijd werd om richting dorp te gaan, zochten we onze tandems weer op en zoefden we soepeltjes het duin af naar het dorp. Bij ons B&B hebben we nog weer even een bakkie thee gemaakt en daarna was het tijd om ons op te frissen en om te kleden voor het avondeten. Voordat we het door ons uitgekozen restaurant in konden duiken, moesten we nog eerst onze tandems inleveren. Dat lukte gelukkig nog vlak voor sluitingstijd.
De heren zaten al voor de zaak aan een tafeltje relaxed op ons te wachten. Hilariteit alom want we hadden natuurlijk, ad rem als we zijn als communicado’s, op elke opmerking van de heren een antwoord klaar. (yep, ook M zit, net als Ka en ik, in het mooie communicatie vak) Al lachend en gierend liepen we door de Dorpsstraat naar het restaurant voor deze avond: Plezant. Plezant, de naam zegt al genoeg; een super gezellig restaurant met een heerlijke kaart. We hebben hier een hele leuke en lekkere avond gehad, wat ons betreft een aanrader!

Wandelen, regen en het strand van Vlieland

Voor de volgende dag, zondag, was slecht(er) weer voorspeld. Maar dat hield ons niet tegen. Wij gingen wandelen. R was tijdens de voorjaarsvakantie met een vriendje en zijn familie mee geweest naar Vlieland, kamperen op camping Stortemelk, dus dat wilde ze ons laten zien. Op weg naar Stortemelk dus.
We liepen het dorp uit, langs de haven, richting de camping toen we overvallen werden door een regenbui. Gelukkig liepen we op dat moment op een weg met veel bomen, dus daar zijn we tussen en onder gedoken om te schuilen. De regen hield aan en het duurde ons te lang. Omdat “we niet van suiker zijn”, aldus R, liepen we in de regen door naar de camping. Gelukkig konden we in het restaurant annex recreatieruimte van de camping rondom het haardvuur nog een plekje vinden zodat we het einde van de regenbui af konden wachten.
Echt relaxt was het er niet; vanwege de regen was het er bomvol, met hordes gillende en joelende kinderen (incl ouders). Dus zodra het kon, zijn we naar buiten gevlucht. Voor die tijd hebben M en ik nog in de toiletten onze truien droog laten blazen onder de handendroger. Waar zo’n ding al niet goed voor is, haha.

Lopend over de camping, klommen we het duin op naar het strand. We rolden het duin weer af en zagen een lege vlakte voor ons. Geweldig, een heel strand voor ons viertjes!

20170723_111907
Camping Stortemelk ligt op het oostelijk puntje van Vlieland en we wilden via het strand lopen naar ’t Badhuys, dat iets voorbij het midden van het eiland ligt. Een hele wandeling, dus schoenen uit en lopen. Ondertussen zochten M en R de mooiste schelpen en boomden Ka en ik hele einden weg. Dit was ‘wadlopen op het strand’, heerlijk uitwaaien.

20170723_111902
Terwijl de zon zich ondertussen af en toe weer liet zien, zagen we de lucht in de verte toch weer pikzwart worden. Dus we liepen nog even stevig door en kwamen gelukkig nog voor de bui aan bij ’t Badhuys, waar we ondertussen al goed bekend waren en herkend werden door het leuke personeel. Weer vonden we , dit keer binnen, een mooi plekje aan het raam en we bestelden een heerlijke lunch.

20170723_131825

’t Badhuys

Zodra het weer droog was, rende R weer het strand op, om nog meer schelpen te zoeken. M had besloten dat zij bij de haven aan de kant van de Waddenzee oesterschelpen wilde gaan zoeken. Joop van ons B&B had ons verteld waar de mooiste schelpen te vinden waren. Ka en ik besloten nog heerlijk in ’t Badhuys te blijven hangen en we zouden elkaar in het dorp over een paar uurtjes wel weer ontmoeten.
Ka en ik bestelden nog een drankje en nestelden ons op de bank. Ondertussen was er weer een regenbui losgebroken en we kregen een appje met een verzopen foto van M, die ondanks de regen op zoek was naar oesterschelpen.

Toen ook deze bui weer was opgeklaard, liepen Ka, R en ik met ons drietjes op ons gemakkie terug naar het dorp, waar we M zouden ontmoeten.

20170721_184947

 

Toen we haar in de Dorpsstraat weer oppikten vertelde ze ons heel veel mooie schelpen te hebben gevonden, met gevaar voor eigen leven. Heuh? Ja, ze was uitgegleden op de natte gladde stenen en lelijk gevallen. Maar bikkel als ze was, trok ze zich er weinig van aan en we liepen samen terug naar ons B&B, waar we de schelpen konden bewonderen. Echte beauty’s inderdaad! Gul als ze is, mochten ook wij onze keuze doen, dus allemaal waren we voorzien van een paar prachtexemplaren. Die nu liggen te schitteren op mijn dakterras.

Over de richel…

Zoals we inmiddels tot gewoonte hadden gemaakt, pakten we een paar heerlijk warme koppen verse muntthee en daarna doken we onder de douche en kleden we ons om voor het avondeten.
Terwijl we weer lachend en loltrappend door de Dorpsstraat liepen (als je een kind van 7 bij je hebt, heb je een heerlijk excuus om gek te doen op straat) keken we waar we die avond wilden eten. Onze keuze viel op restaurant De Richel, want wij ‘als tuig van de richel’, pasten daar goed bij, vonden we. #lol.

Het was een geweldige keuze, restaurant De Richel. Een klein, maar gezellig restaurantje waar de bediening, incl. eigenaar wel van een lolletje houdt. *Grinzzz*
We klikten geweldig met het personeel en de eigenaar, die door M en Ka nog even werd uitgedaagd om een avondje op stap te gaan met mij, als tegenprestatie omdat hij de extra portie frietjes was vergeten. Hij vroeg ons hoe hij het goed kon maken, waarop ik hem wees dat hij dan maar even op de knieën zou moeten voor excuses. Maar M en Ka stelden voor dat een avondje uit ook een goed idee zou zijn. Al lachend dook hij op de knieën en daarna weer de keuken in. Even later werden wij door hem toegefloten, terwijl hij schalks om de deurpost van de keuken keek, met zijn vrouw er naast: “het mag niet van de vrouw!” riep hij sip naar opzij wijzend. Het hele restaurant bulderde het uit van het lachen, op een ouder echtpaar na dat het hele tafereeltje blijkbaar niet zo amusant vond. 😊 😉
De avond was super, dus wat ons betreft is De Richel een super aanrader!

De vuurtoren van Vlieland

Terwijl we richting ons B&B liepen, besloten we dat we nog een wandeling moesten maken naar de vuurtoren; ons B&B heette niet voor niets Torenzicht. Dus die toren moesten we dan ook van dichtbij bezichtigen.

20170723_203737

Vuurtoren Vlieland

We klommen daarom de trap op de Vuurboetsduin op, naar de vuurtoren. Boven bij de vuurtoren heb je een schitterend uitzicht. Je kunt heel Vlie (over)zien. Als het helder is, kan je zelfs de ‘buur’toren van Texel zien liggen. Rond de vuurtoren kan je heerlijk wandelen. Wij liepen een stukje en eindigden even later beneden op de dijk, aan de kant van de Waddenzee, waar we nog net een schitterende zonsondergang meepikten.

20170723_20370820170723_20573020170723_210531

We eindigden de avond weer op het terras van Torenzicht, waar we nog een paar wijntjes uit de koelkast van het B&B trokken en nagenoten van ons eet-avontuur bij De Richel.

Op huus an…

De volgende dag was het tijd om afscheid te nemen van Marjo en Joop. Na weer een heerlijk ontbijt kletsten we nog wat na met Joop, die ons vertelde dat hij en Marjo de B&B in de verkoop gingen gooien. Jammer zeiden wij, maar hij bezweerde ons dat het alleen verkocht zou worden aan mensen die dezelfde spirit en instelling hadden als hij en Marjo. Ze zouden ons op de hoogte houden…  wat ze ook gedaan hebben, want vorige week kregen we een mailtje dat de verkoop in gang was gezet, maar nog niet afgerond. De boekingen gaan gewoon door en het loopt nog steeds lekker.

20170723_205722

Uitgezwaaid door Joop liepen we bepakt en bezakt weer de Dorpsstraat af richting de veerboot. In de haven hadden we nog tijd over en we zaten weer heerlijk in het zonnetje te wachten tot de boot binnen zou lopen. Na ruim een half uur wachten konden we inschepen en voeren we weer richting Harlingen, waar ons Kiaatje al kant en klaar stond te wachten op ons, voor de parking. Super service van De Bazuin.
Na een paar uurtjes op het gas trappen, waren we weer thuis in Twente en konden we ’s avonds op de bank nagenieten van ons La Dolce Vita-avontuur op Vlieland.

vlieland boot haven

Dat was eiland nummer twee van onze Wadden-bucketlist. Op naar het volgende.
Wad zal het gaan worden volgende jaar? (tips zijn welkom)

Ciao, Ir.

Advertenties

La Dolce Vita in Kopenhagen

van focaccia naar smørrebrød

Iedereen die mij kent, en volgt, weet hoeveel ik van Italië houd en dat dit land in mijn hart zit  (nelle cuore).  Maar, er is een stad, up North, die mij op dezelfde manier heeft geraakt, en ook een plekje heeft veroverd… København.

Vanaf de eerste keer dat ik, samen met mijn bff, op citytrip ging naar Kopenhagen, ben ik als een blok gevallen voor de Deense hoofdstad. Er hangt een lekker relaxt sfeertje in de stad. Die sfeer proefden we vanàf het moment dat onze KLM-piloot Captain Kapitein (what’s in a name, en hoe krijg je het voor elkaar 🙂 ) onze plane aan Deense grond zette en wij de luchthaven inliepen.

De Kopenhagenaren (heten ze zo?) zijn vriendelijk, aardig en erg behulpzaam. In Kopenhagen voel ik altijd wat de Denen bedoelen met Hygge. Relax, chill, qualitytime, genieten van de goede dingen. Niet voor niets staat Kopenhagen al tijden in de top 3 van meest leefbare steden ter wereld.

Een eerste indruk; de hotspots van København

Als je om je heen kijkt, is het één en al stijl wat je ziet, met veel kleurige huizen en historische gebouwen. Een gezellige drukke stad waarin iedereen zich lijkt te verplaatsen op de fiets. Kopenhagen is dan ook een echte fietsstad. In 2015 is ze uitgeroepen tot ’s werelds beste fietsstad.

Ik vind het verder opvallend hoe leuk en goed de Kopenhagenaren zich kleden, en wat er allemaal ‘stylish verantwoord’ aan kleding in de winkels hangt. Om jaloers op te worden. In en om Strøget, de langste en oudste autovrije winkelstraat van Europa, kan je wat dat betreft je hart ophalen. Maar dat kan je eigenlijk in elk deel van de stad. Strøget is de ader van de stad en verbindt twee grote pleinen, het Kongens Nytorv en Rådhuspladsen, met elkaar.
Als je je wilt vergapen aan de chique, internationale modehuizen, dan moet je in de buurt van Kongens Nytorv zijn. Ben je gek op schoenen (welke vrouw is dat niet…) dan moet je even doorlopen naar Købmagersgade. En ben je fan van design… what better place to be than Copenhagen. Het grote warenhuis Illums Bolighhus, aan de Amagertorv 10, is hét designmekka, waar je verdeeld over 6 verdiepingen Scandinavische klassiekers en nieuw design vindt naast woonaccessoires, meubelen, tapijten, stoffen, gadgets, cadeaus, en nog veel meer….Het Illums heeft ook nog een paar cafés, een supermarkt en een bakkerij.

Naast het Illums ligt het Royal Kopenhagen, waar het traditionele koninklijke aardewerk/porselein van Denemarken te koop is. Als je er van houdt, en je portemonnee is goed gevuld, kan je hier los gaan. voorbeeldje: in de sale/outlet-afdeling betaal je nog zo’n slordige € 65,00 voor een mok.

Voor een veggie als ik, is Kopenhagen een foodwalhalla. Onze dag begon steevast in Torvehallerne aan de Frederiksborggade 21. Hier scoor je de meest lekkerste ontbijtjes.
Zoek je food, dan zit je hier goed. Torvehallerne is verdeeld over twee markthallen, met bijna 100 stands. Je vindt er van alles. Verse ecologische, biologische producten, heerlijke koffie- en thee, de pap van Grød, het bekende Deense Smørrebrød, chocola, en de lekkerste meeneemmaaltijden.

En heb je het dan over foodwalhalla: waar wij helemaal fan van zijn, is Papirøen. Hier is het streetfood wat de klok slaat. In het oude gebouw van de Procurement Association of the Danisch Press, staan foodtrucks naast foodstalletjes en containers en bars, met de heerlijkste gerechten. Nadat de Danish Press was vertrokken, stonden de hallen er verlaten bij. Twee slimme entrepeneurs, Jesper Møller en Dan Husted, zagen hier een gat in de markt en zij startten Copenhagen Streetfood Papirøen.

papirøen

Papirøen Copenhagen Streetfood

Papirøen ligt aan het water, recht tegenover The Opera and Royal Playhouse en Nyhavn. Helaas sluit Papirøen over een paar maanden, na vier topjaren, zijn deuren. Als je dit jaar nog in Kopenhagen komt, is het zeker een must-go! 22 december is de laatste openingsdag, daarna gaan de deuren definitief dicht. Héél erg jammer. Maar wie weet, duiken ze ergens anders wel weer op in Kopenhagen. You never know.

papiroen crème brulee donut

de lekkerste crème brûlée donut ever

Als je bij Papirøen bent geweest, loop dan vooral door naar de Vrijstaat Christiania. Christiania is een kleurrijke anarchistische wijk, waar sinds 1971 krakers, hippies, kunstenaars en punkers het samen voor het zeggen hebben. Op het verlaten militaire terrein, aan een meer, in Christianshavn hebben zij een vrije staat/stad gesticht, waar eigen wetten en regels gelden en een open handel in softdrugs. Christiania is een mix van hutjes en huizen, kleurrijke muurschilderingen en mooie beeldhouwwerken en kunstwerken van gerecycled materiaal. Alles is collectief bezit. De bewoners betalen geen belastingen en Christiania heeft, voor de bewoners, een eigen munteenheid.
Bezoekers zijn van harte welkom. Je vindt er een markt met oa leuke hippie kleding, cafeetjes en eetgelegenheden. ’s Zomers worden er vaak leuke evenementen in de open lucht georganiseerd. Christiania is uitgegroeid tot een echte toeristische trekker en zeker een bezoek waard. Let op, in Christiania mag niet gefotografeerd worden.

Als je dan terug loopt naar het centrum, loop dan via Nyhavn, de oude zeemansbuurt van Kopenhagen. Nyhavn ligt aan een kanaal dat in de 17e eeuw is gegraven om Kopenhagen te verbinden met de zee. Het is een gezellige buurt met terrasjes, cafés, restaurants, barretjes en prachtige kleurrijke huizen. Je kan er heerlijk op een terrasje aan het water zitten en koekeloeren naar de mensen die voorbij komen. De beroemde schrijver Hans Christian Andersen woonde in Nyhavn, op nummer 20, waar hij oa het sprookje ‘de prinses op de erwt’ schreef. Later woonde hij ook nog op nummer 67 en nummer 18.

Nyhavn

De wijk Vesterbrø is een upcomming, levendige buurt. Je loopt zo vanaf het Centraal Station de Istedgade in. Hier vind je ook mijn favo overnachtingsplek Urban House, waar ik in een volgend blog meer over zal vertellen.
Vesterbrø was de buurt van de hoertjes, junks en porno-etalages. Maar als je iets doorloopt, kom je het ene na het andere leuke winkeltje tegen en gezellige restaurantjes, zoals Neighbourhood. Hier eet je de goddelijkste organic pizza en drink je er ook nog een heerlijke organic wijn bij. En als ik zeg dat je een goddelijke pizza buiten Italië eet, wil dat wat zeggen 😉

Ik kan nog wel uren doorgaan over København, maar voor nu is het genoeg. In een volgend blog vertel ik je meer over waar je goed en gezellig kunt overnachten en uitgaan en Tivoli en meer. Want er is genoeg te doen in Kopenhagen. Dus stay tuned…

Hej, goddag,
Ir.

Enjoy Abruzzo – Holidays (de)stress; the ‘terror’ of free-wifi?

Ik zit heerlijk in de memorie-modus en de ene na de andere herinnering komt naar boven. Al surfend over het wereldwijdeweb en ondertussen mijn diverse TL’s checkende, moet ik weer denken aan een campeervakantie in het mooie Abruzzo op Camping Europe Garden in Silvi, in de buurt van Pescara. Zon, zee, strand, in weer een schitterend deel van Italië. Countrylife met mooie mensen op een mooie camping, met het heerlijkste eten en de lekkerste wijnen. Weg van werk, weg van alle stress… Drie weken ‘total relax’.

De ochtenden begonnen we met een lekker ontbijtje in de zon. Heerlijk geurend vers brood, zo van de lokale bakker, op ons tafeltje voor de tent. Een eitje er bij en ondertussen, af en toe, een snelle check op Nu.nl, Nuzakelijk en natuurlijk de vele social mediakanalen. Want een beetje op de hoogte blijven met de actualiteit wil je natuurlijk wel. En het kon… Want onze camping had free-wifi. Yeah! Dus waarom niet, toch? (ahum).

Maar free-wifi op een camping in Zuid-Italië heeft hele andere waarden dan de free-wifi die wij (verwende) Nederlanders gewend zijn in ons digitale landje. Free-wifi op onze camping, net als op zoveel andere campings, betekende sloooooow wifi. En, als je een tijdje niet online was geweest, moest je weer opnieuw inchecken. Maar hey, wat geeft het, we zijn op vakantie. ‘So what the hack’. Dus wij sprongen even zo makkelijk in een happily-twitter-relax-mode.

‘Back to 2000 IT’ went snel en we ontdekten al snel waar we moesten gaan staan om een goede ontvangst en goed signaal op te vangen.
“Schat, wil je alsjeblieft een stukje opschuiven, want je zit in mijn wifi, denk ik”… “Kom je? Ik heb alles ingepakt voor het strand” “Heuh? oh ja, even wachten, ik verzend net een tweetje met foto naar het thuisfront”…  Als we dit pad nemen, hebben we een betere ontvangst en kan ik ‘m beter verzenden”. Damn.. ‘opgeslagen in concepten, kan niet verzenden’ “Ach dat komt vanavond dan wel”

Maar vaak werd dat ‘we sturen later wel een appje of tweet’ helemaal géén berichtje versturen. Want onze free-wifi connecte niet zo lekker met onze nieuwste van de nieuwste phones. Tweets versturen, inclusief een foto, dat was véél te heavy stuff voor onze camping wifi. Zo af en toe slipte er eentje tussendoor…  Pfffjuuuu yeuhhhh \0/

Ook het telefoontje, zo af en toe naar paps en mams in het regenachtige Nederland, ging slooooow.  Het o zo betrouwbare Vodafone-netwerk, bleek in Abruzzo iets minder betrouwbaar. Ach jaah.. vakantie…

Relaxxx, komt vanavond wel (not).

Het lijkt nu, alsof de wifi-stress ons beheerste, maar niks niet hoor. Onze camping was heerlijk. ’s Avonds was het altijd gezellig aan de poolbar, met muziek, dansen, lekker eten, wijn en mojito’s.

Dankzij Andrea, de enthousiaste, en molto attrativo, teamleader van het camping animazione team, ‘Tchê tcherere tchê tchête’ onze Braziliaanse vriend Gusttavo Lima regelmatig zijn Balada. Het lukte Andrea elke avond weer om zijn, niet minder attrativo, buddy Jean Luca op te zwepen naar hogere DJ-skills, door hem steeds weer aan te moedigen met een  “Vai DeeJaaaaay !!”  [kom op dj!]

Natuurlijk moesten we dit feestje op foto en film zetten. Dus dat deden we ook naar hartenlust. En toen de chefkok ons ook nog eens allemaal rond middernacht verraste met grote pannen free spaghetti Aglio e Olio, moesten we dat natuurlijk direct in een appje aan onze vrienden in Nederland vertellen, met pictures to proof it, of course.
“Hey, surprise surprise… wifi ontvangst en whoosh, weg is het appje, én de spaghetti-foto. “Zie je wel, zo erg is die camping free-wifi niet” Dan ook maar snel even dat belletje naar pap en mam. Grapjuh… dat bleek te veel gevraagd. Twee dingen achter elkaar, no way. Lol. Komt morgen wel.

De volgende dag, ’s avonds, terug van het strand, chilling in mijn hangmat, met een koud roseetje, stukje kaas en olijfjes onder handbereik, lukte het me inderdaad om het belletje naar mijn ouders te doen.

“Hey tutta! Je bent op vakantie! Dus houd dan ook vakantie” appte een van mijn vrienden. Hoe bedoel je? Ik ben hartstikke in relax-mode joh. Dat ik af en toe een paar tweetjes de wereld in slinger, betekent nog niet dat ik geen time-out neem.… who’s counting!?

Al vakantie vierend zagen we zoveel kansen en mogelijkheden voor de camping en de omgeving. En spontaan, al kletsend met de beheerder, tijdens een flesje Montepulciano d’Abruzzo of twee, gingen ’s avonds hele business plannen en pr- en communicatie mogelijkheden over tafel. Je kan dit, je kan zo… en dit zou ook een mooie mogelijkheid zijn…  “Hey tutta! Je bent op vakantie! Dus houd dan ook vakantie” flitste er opeens door mijn hoofd.

Tuurlijk, Abschalten, time-out! we zijn op vakantie, we zijn super relaxed, chilling en genieten van het niks doen! We hebben een super leuke vakantie…

En dat hadden we zeker! La Dolce Vita, tutto.
Drie weken in het mooie Abruzzo, omgeven door mooie lieve mensen in een nog mooiere omgeving met alle goede dingen van mijn Bella Italia, zorgden er voor dat we heerlijk konden ontstressen en Abschalten. Abruzzo is tutto time-out!

Terwijl ik dit schrijf, heb ik snel Gusttavo Lima ‘Tchê tcherere tchê tchê’ opgezocht op YouTube en door het ‘Tchê tcherere tchê tchêt’ heen, hoor ik Andrea weer roepen “Vai DeeJaaaaay !!

We zijn weer aan het werk; op naar de volgende trip.
Want een ding is zeker… Holiday surely de-stresses 😉

Ir.